Wat groeit er in mijnen hof?

Beste X., mijn vunzige stalker

Gisteren was ik in M., de plaats van waaruit je mij bestookt met je belasterende en bedreigende mails. Omdat ik wil dat dit zo snel mogelijk ophoudt, legde ik klacht neer bij de lokale politie. Ze zullen je eerstdaags oproepen voor een verhoor. Wellicht beken je onmiddellijk, want je bent overtuigd van je Grote Gelijk en ook nog eens trots op alle smeerlapperij die je uithaalt.

Na het verhoor ben ik langs je huis gereden. Niet om je de nek om te wringen of een steen door je voorruit te keilen, zo ben ik immers niet. Neen, ik wilde gewoon eens zien waar jij woont. Man, man, man… In plaats van mij het leven zuur te maken met je belachelijke en bedreigende mails, zou je beter eens je sparren snoeien en je gras maaien. Een kat vindt er haar jongen niet in terug. Wat een luizige boel. Wellicht zat je veilig binnen, achter je tuinhek met cijfercode. Misschien beter zo. Zotten zitten best achter slot en grendel.

Vriendelijke groeten
Berenklauw

Mijnheer de advocaat

Meester

U heeft er uw West-Vlaams gat aan geveegd. Er met uw klak naar gesmeten! Ik had het natuurlijk moeten weten… Wie neemt er nu een advocaat uit Ieper, terwijl hij zelf in Oost-Vlaanderen woont en een rechtszaak heeft lopen in Antwerpen? U bent wellicht nooit naar de zitting geweest, maar stuurde een confrater uit Antwerpen. Maar die kende het dossier niet, heeft mij nooit gezien of gesproken en stond er dus bij voor spek en bonen toen die schavuiten zich moesten verantwoorden voor de Raadkamer. Meester, u heeft mij liggen. De drieduizend driehonderd euro die u als ereloon opstreek zijn snel verdiend. Een modale werkmens moet daar een maand of twee voor wroeten en wrochten, voor u zijn ze gewoon komen aandwarrelen. U heeft geen donder uitgestoken. Ik had het moeten weten… U bent gespecialiseerd in vechtscheidingen en zakenaffaires. Het is dus mijn schuld, ik had maar niet moeten luisteren naar de trezebees die mij uw naam doorspeelde.

Ontevreden groeten
Berenklauw

Mevrouw de rechter

Mevrouw de rechter

Ik vraag me af wat u die ochtend bezielde. Voor u stonden drie dompelaars die mij jarenlang bestookten met bedreigende mails en er alles aan deden om mij zowel privé als professioneel kapot te maken. Ze hadden daarbij het grof geschut bovengehaald en betrokken God-en-Klein-Pierke bij hun strijd tegen mij. De minister van onderwijs, zowat alle Vlaamse parlementsleden van betekenis en al mijn collega’s vielen ze lastig met hun hele leugens en halve waarheden. Jaren aan een stuk. Elke dag opnieuw sloeg de schrik mij om het hart wanneer ik zag dat ze weer iets hadden gepubliceerd. ‘Laat ze maar doen,’ zei mijn advocaat. ‘Ze delven hun eigen graf.’

Ook het openbaar ministerie en de onderzoeksrechter waren niet mild voor mijn belagers. De procureur bezorgde u een dik dossier en een lange lijst van de strafbare feiten, mooi gerangschikt op datum. Voor mijn advocaat was het zo klaar als een klontje: er was voor dat crapuul geen ontkomen aan. Helaas oordeelde u anders. Heeft u het dossier niet ingekeken? Bent u afgegaan op de laveloze staat waarin de drie beklaagden voor uw neus stonden en werd u overvallen door medelijden? Was het mijn afwezigheid op de zitting die u deed besluiten dat de zaak mij  niet interesseerde? Heeft mijn advocaat zijn kat gestuurd? Ik weet het niet. Feit is wel dat u, ondanks hun bekentenissen en vraag naar de gunst van de opschorting, oordeelde dat ze niet vervolgd moesten worden.

Mevrouw de rechter, u beging een blunder van formaat. Eén van hen is eerder deze week opnieuw in zijn pen gekropen. Wat hij schrijft is zo verward en van-de-hak-op-de-tak dat elke lezer spontaan de neiging heeft om er na een aantal lijnen de brui aan te geven. Zelfs Dominique Strauss-Kahn en Annick Van Uytsel worden er bijgesleurd, zo ziek is X. Die man, die ondertussen de zeventig nadert, heeft hulp nodig. Een team dat hem soigneert, ervoor zorgt dat hij bijtijds eten en drinkt en zo nu en dan eens buitenkomt. Onder begeleiding.

Genegen groeten
Berenklauw